Будаўніка такога пашукаць —
Ён за чатыры дні зрабіў плаціну!
І ў спёку абмялелая рака
Нат берагі сухія захваціла.

Ён перайначыў плыткую раку,
Валяючы бярозы ды асіны.
Ён дрэўца, таўшчынёй з тваю руку,
Ссякае літаральна за хвіліну.

Галля ды сучча столькі ён упёр
У шлюз свой, што па ім праедзе трактар.
Такі ў яго няўрымслівы характар,
Такі ён працаўнік — рачны … .

Вунь у белым скверы на галінах
Мільгаціць агеньчык залаты.
Ты яго пачаставаць павінны,
Як прыйшоў з арэшкамі сюды.

Шэрстка на звярку ільсніцца шоўкам,
Цёпленькім, як футра, балазе.
Скочыць на плячо ён, смешна шчоўкне
І арэхі ўмомант пагрызе.

У шпакоўні ён жыве, я знаю.
І праз месяц ён цябе пазнае.
Да чаго ж гуллівы ён і вёрткі!
А завецца той звярок … .

Ёсць іклы ў мяне, бы ў самога ваўка,
Жывёла і я — толькі з воднага свету.
Палюю не толькі я на чарвяка,
Хоць, можа, не кожны і знае пра гэта.

Драпежнік, якога яшчэ пашукаць.
Злавіць мяне проста — не трэба і пяцца.
Затое не проста ўтрымаць у руках —
Уміг да крыві пакалю вашы пальцы.

Як жабры раскрыю, як рот разяўлю —
Здаецца, што ляпаю неба злаўлю.
А хіб натапыру — яшчэ будзе горш,
Паколькі я вам не пячкурык, а … .

Змалку мяне бераглі ў Беларусі,
Нат пасялілі і ў кнізе Чырвонай.
Белаю Вежаю я ганаруся,
Той, што лунае над пушчай зялёнай.

То ж пра мяне знакамітую песню
Людзям пакінуў Мікола Гусоўскі.
Крочу я ціха палянаю весняй,
Тут для мяне ёсць сняданак такоўскі:

Парасткі вельмі люблю маладыя,
Далікатэсам лічу жалуды я,
І кукуруза трапляе на зуб…
Ну а завуць мяне коратка — … .

Я з сабачае пароды,
І хаця ніколі зроду
Не хадзіў на ланцугу,
Але гаўкаць я магу.

Ноччу шнару па абшарах
Ціха, як на лодачцы,
Нібы ў чорных акулярах —
З паласой на мордачцы.

А зімою сплю ў нары я.
Калі ласка, мне павер:
Што б там дзе ні гаварылі —
Я не вельмі злосны звер.

Для мяне гадзіцца ў ежу
Жабка, мышка, яйка, крот…
Да ўсяядных я належу,
А завуць мяне … .

Вядомы ён любому полю, дзеці.
Паўтысячы іх відаў ёсць у свеце.
Ён лекавы, алейны, фарбавальны.
Не ведаць пра яго — недаравальна.

Раней, калі сярпом калоссе жалі,
То з іх вянкі прыгожыя вязалі,
Дзяўчаты запляталі іх у косы,
Ткачыхі ткалі ўзоры іх на кроснах.

За колер той, што працінае далі,
Яго яшчэ сіноўнікам празвалі.
У жыце залатым відаць здалёк…
Падкажаце, хто гэта? … !

Мяняюць кветкі афарбоўку,
Што ні сцяблінка — то букет.
Не аблятаюць пчолы бокам
Ружовы і чырвоны квет.

І як бы кветкі ні прасілі,
Ні пахлі водарна звідна, —
На фіялетавы і сіні
Не сядзе пчолка ні адна.

І будзе ў сотах мёд ільсніцца
І пахкім золатам свяціць,
Бо вулей цэлы ў лес ляціць.
Хто ж яго маніць? … !

Над імі ў блакітнай палудзе
Няспынна трымцяць матылі.
Квет гэтакі ўбачыш калі —
Ніколі яго не забудзеш.

Іх тысячы тут, гэта ж трэба!
А вунь у канаве яшчэ —
Бы рэха высокага неба
Па кроплях распырскана ўшчэнт.

А поўдзень і чуйны, і пудкі,
Сам, пэўна, любуецца ён:
Падобныя тварам на лён,
Цвітуць ля ракі … .